Mechanizm Wspólnych Wdrożeń (Joint Implementation, JI) jest narzędziem wspomagającym politykę krajową w zakresie zapobiegania zmianom klimatycznym poprzez nabywanie Jednostek Redukcji Emisji (ERUs) powstałych w wyniku realizacji projektów mających na celu redukcję antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych ze źródeł lub zwiększenie ich antropogenicznego pochłaniania (Artykuł 6 Protokołu z Kioto).

Mechanizm JI opiera się zatem na realizacji projektów. Ponieważ kraje rozwinięte zbliżyły się do granic technicznych i prawnych możliwości redukcji emisji poprzez realizację projektów, dalsza redukcja tą drogą staje się niezwykle kosztowna. Realizacja tego samego projektu w innym kraju może być relatywnie tańsza w przeliczeniu na osiągniętą redukcję. Ponieważ celem jest osiągnięcie redukcji w skali globalnej, miejsce jej powstania nie ma znaczenia. Z ekonomicznego i ekologicznego punktu widzenia zasadnym jest „nabywanie prawa” do zwiększenia emisji we własnym kraju, pod warunkiem realizacji projektu służącego redukcji antropogenicznej emisji gazów cieplarnianych w innym kraju. Ideą mechanizmu jest zatem usunięcie barier ekonomicznych poprzez wygenerowanie z projektu dodatkowego produktu - Jednostek Redukcji Emisji (ERU), stanowiącego przedmiot międzynarodowego handlu między krajami-stronami Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC).

Skorzystać z Mechanizmu JI celem wypełnienia swoich zobowiązań względem UNFCCC i Protokołu z Kioto, a także jak „ugościć” projekt JI mogą jedynie kraje-strony wymienione w Załączniku I do Konwencji. Polska ze względu na ogromne możliwości redukcyjne jest atrakcyjnym partnerem dla realizacji Projektów JI.

Projektem JI może być każdy projekt spełniający poniższe kryteria: 

1)      Projekt musi mieć zdolność do generowania Jednostek Redukcji Emisji.

2)      Redukcja emisji osiągnięta dzięki wdrożeniu projektu musi być dodatkową w stosunku do sytuacji, jaka miałaby miejsce bez udziału projektu.

3)      Realizacja projektu nie odbywa się ze szkodą dla środowiska i społeczeństwa.

[więcej informacji]

Punktem odniesienia dla kalkulacji redukcji emisji jest sytuacja bez wdrożenia projektu (Business as Usual, BAU). Różnica między poziomem emisji powstającej w toku dotychczasowych praktyk, zwana linią bazową (baseline), a emisją po wdrożeniu projektu (project emission) stanowi redukcję emisji, lub emisję uniknioną. Wielkość redukcji przelicza się zgodnie z przyjętymi dla każdego gazu cieplarnianego współczynnikami globalnego ocieplania (GWP) na Jednostki Redukcji Emisji, zwane niekiedy Jednostkami Emisji Uniknionej (Emission Reduction Units, ERUs) wyrażone w tonach ekwiwalentu CO₂. ERU generowane są przez Zatwierdzone Projekty JI tylko w Okresach Rozliczeniowych. Pierwszy Okres Rozliczeniowy przypada na lata 2008-2012.